"Είμαι η Σαμπίν και στα μέσα της δεκαετίας του '30 ξεκίνησα να ανακαλύψω ξανά τον εαυτό μου, την ουσία μου, να αισθανθώ τον εαυτό μου και να γνωρίσω πραγματικά τον εαυτό μου. Ακόμα και τότε, ένιωθα ότι υπήρχε κάτι εντελώς διαφορετικό μέσα μου από αυτό που ζούσα. Υπήρχε αυτή η σπίθα που περίμενε να της επιτραπεί επιτέλους να φουντώσει. Σιγόκαιγε μέσα μου και με παρότρυνε να αλλάξω κάτι. Είναι ενδιαφέρον ότι αυτό συνέβη σε μια στιγμή της ζωής μου, όταν είχα μόλις φτάσει σε όλα τα "κορυφαία σημεία της ζωής μιας γυναίκας" (απόσπασμα από έναν συνάδελφο στη δουλειά). Στην πραγματικότητα ένιωθα το ίδιο. Ένιωθα ότι είχα "πετύχει" αυτό που "οι γυναίκες θέλουν και χρειάζονται" στην κοινωνία μας και αυτό που κάνει τους γονείς περήφανους και ευτυχισμένους. Είχα επιτέλους παντρευτεί, είχα στο πλευρό μου έναν τρυφερό -και εμφανίσιμο- σύζυγο, δύο υγιή παιδιά, ένα σπίτι σε σειρά, μια καλά αμειβόμενη δουλειά που μετέδιδε και ένα ορισμένο status στον έξω κόσμο. Όλα ήταν τέλεια και ήμουν ενοχλημένη με τον εαυτό μου γιατί δεν μπορούσα να τα αφήσω όλα όπως ήταν και ήθελα να τα ταρακουνήσω όλα. Κι όμως το έκανα. Μισούσα τον εαυτό μου που τα αμφισβητούσα όλα και έκρινα τον εαυτό μου ως αχάριστο. Ωστόσο, δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Παρά το φόβο ότι θα διακινδύνευα ή θα έχανα την αγαπημένη μου ζώνη άνεσης, όλα όσα ήθελα ποτέ. Ή μήπως δεν τα είχα καθόλου; Ποιανού τη ζωή ζούσα τότε; Ποιανού τις προσδοκίες εκπλήρωνα; Τι με οδηγούσε, αν όχι ο εαυτός μου; Πού ήμουν παγιδευμένη σε περιορισμούς και προσδοκίες και δεν ζούσα τη ζωή ΜΟΥ; Ποιος ήταν ο σκοπός μου; Αυτά ήταν ερωτήματα που έπρεπε να απαντηθούν. Δεν μπορούσα παρά να φύγω, υπήρχε μόνο αυτή η μία επιλογή και εδώ είμαι σήμερα. Το μονοπάτι ήταν βραχώδες και προκλητικό μερικές φορές, αλλά ήταν το δικό μου μονοπάτι και έπρεπε να το ακολουθήσω! Είμαι τόσο ευγνώμων που είχα το θάρρος να το ακολουθήσω. Άξιζε τον κόπο. Γι' αυτό με κάνει απείρως ευτυχισμένη σήμερα το να συνοδεύω άλλους ανθρώπους στο δικό τους, πολύ δικό τους μονοπάτι και να τους υποστηρίζω στο να ελευθερωθούν, να αναγνωρίσουν και να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους. Όλα είναι μέσα μας, δεν χρειάζεται να αναζητήσουμε τίποτα στο εξωτερικό, μπορούμε να ξεθάψουμε τον θησαυρό μέσα μας και να ζήσουμε σε αφθονία. Στην πραγματικότητα, βρίσκομαι ακόμα στο δρόμο μου, γιατί έτσι είναι η ζωή, και όμως νιώθω ότι έχω φτάσει. Έφτασα με τον εαυτό μου, με την ύπαρξή μου - όπου η τελειοποίηση και οι προσαρμογές μπορούν πάντα να λαμβάνουν χώρα και η ανάπτυξη συνεχίζεται. Παντρεμένη με τον ίδιο άνθρωπο, τώρα δύο μεγάλα παιδιά, ένα σπίτι με πολλή φύση γύρω του. Μόνο τη δουλειά μου άφησα στην άκρη του δρόμου. Δεν είχε νόημα, δεν μου ταίριαζε και δεν έκανε την καρδιά μου να χτυπάει δυνατά. Σήμερα, νιώθω πολύ πιο ελεύθερη και έχω το κουράγιο να είμαι απλά ο αυθεντικός εαυτός μου".